Posts tagged ‘cocuklar’

Mayıs 11, 2010

Haftasonu oz elestirisi

Haftasonu Rein’in aramiza yeni katilan yegencigini gormeye gittik. Henuz daha alti haftalik kucucuk bir ogulcuk kendisi.  Erken dunyaya geldi, minicik elleri minicik ayaklari olan sut kokulu kuzu.  Amac aslinda onu gormekti ama biz onun ablasi olan 4.5 yasindaki kuzuyla daha cok vakit gecirdik. Daha dogrusu buna azicik zorlandik. Basta herzamanki cocuk cekingenligi ile pek yaklasmadi ama sonra yavas yavas sokulup birseyler istemeye basladi ikimizden de. Butun gun ne isterse yapmaya calistik. Istemeden de olsa azcik aglattik  (bazi cocuk oyunlarini butun gun surdurmek belli bir yastan sonra kolay olmuyor maalesef) ama genelde onun da bizimle eglendigini gorduk, mutlu olduk. Lego oynadik, parka gittik, parktaki oyuncaklarin hepsini teker teker denemeden donmedik, kitap okuduk (cocuklara almanca kitap bile okuyorum hehey de hey, ne var bunda demeyin milyonlarca soruya maruz kaliyosunuz zira her sayfada) ve birlikte bol bol sacmaladik (birilerinin tepesine cikip cigliklar atarak gulme oyununa bu adi vermis kendisi). Aksam uzeri biz donus icin hazirlanirken yanima geldi ve tekrar lego oynamak istedigini soyledi bizim kuzu. Annesi  arkadan ama onlar gidecek simdi diyince, once kisa bir durakladi sonra da hic arkasina bile bakmadan gitti dedesine sordu lego oynayalim mi diye. O sirada kisa bir saskinlik yaratan bu hareketi, dusununce oldukca akillica geldi bana. Sonucta butun gunu birlikte gecirmis, cilginlar gibi eglenmis olmamiz onun bizim arkamizdan yas tutmasini ya da gitmeyin diye yalvarmasini gerektirmiyordu. Durumu soyle hizli bir sekilde gozden gecirip, elinde olanlari  degerlendirdi ona gore harekete gecti ve asiri duygusal bir  tepki vermedi kucuk hanim. Bu davranisi, benzer durumlarda kendi duygularimi ve tepkilerimi dusunme firsati verdi bana donus yolunda. Keske onun kadar pragmatik olabilseydim iliskilerimde diye oz elestiri yaptirtti. Sevdigim insanlara verdigim degerin, onemin karsiligini almak istemenin ya da alamayinca uzulmenin, hayal kirikligina ugramanin ne kadar anlamsiz oldugunu gosterdi bir guzel. Keske 4.5 yasindaki bir cocugun algiladigi ve yaklastigi gibi yaklasmayi becerebilseydim cevremdeki  insanlara diye dusundum. Acaba cok mu gec kaldim ogrenmek icin?